Na wstępie Franciszek podkreślił znaczenie postawy troski dla rozwoju naszego człowieczeństwa. Wskazał, że należy obejmować nią również ziemię i każde stworzenie. Przypominając o obowiązku opieki nad powierzonym nam światem przyrody Ojciec Święty zaznaczył, że „najlepszym antidotum na to niewłaściwe używanie naszego wspólnego domu jest kontemplacja”. Stworzenia mają bowiem wartość samą w sobie i odzwierciedlają „jakiś promień nieskończonej mądrości i dobroci Boga”. – Tę wartość i ten promień boskiego światła trzeba odkryć, a żeby go odkryć, potrzebujemy pogrążenia się w milczeniu, potrzebujemy słuchania i kontemplacji – podkreślił papież.

Franciszek przestrzegł przed popadaniem w „nieokiełznany i zarozumiały antropocentryzm, który przecenia naszą rolę jako ludzi, stawiając umieszczając nas jako absolutnych władców wobec wszystkich innych stworzeń”. Zaznaczył, że w ten sposób niszczymy harmonię Bożego planu, zapominając, że jesteśmy powołani do obrony życia.

Papież zachęcił do zastanowienia się, jak Bóg „patrzy na swoje stworzenia i radowania się z nimi; do odkrycia obecności Boga w swoich stworzeniach i umiłowania ich, z wolnością i łaską oraz zatroszczenia się o nie”. Ojciec Święty podkreślił, że osoby kontemplujące „doświadczają zadziwienia nie tylko z powodu tego, co widzą, ale także dlatego, że czują się integralną częścią tego piękna; czują się też powołane, by je chronić, aby je strzec”. Dodał, że człowiek kontemplacji działając „stara się stawać na straży środowiska, próbując łączyć wiedzę przodków liczących tysiące lat kultur, z nowymi zdobyczami wiedzy technicznej, aby nasz styl życia był zrównoważony”.

– Każdy z nas może i musi stać się «stróżem wspólnego domu», zdolnym do chwalenia Boga za Jego stworzenia, do ich kontemplacji i do ich ochrony – powiedział Franciszek na zakończenie swojej katechezy.

Papież zwrócił się również do Polaków, zachęcając ich, aby kontemplowali przyrodę na wzór św. Jana Pawła II. – Dziś, gdy mówimy o kontemplacji stworzenia, przychodzą na myśl słowa św. Jana Pawła II: „kontempluję piękno tej ziemi […]. Z wyjątkową mocą zdaje się przemawiać błękit nieba, zieleń lasów i pól, srebro jezior i rzek. […] A wszystko to świadczy o miłości Stwórcy, o ożywczej mocy jego Ducha i o odkupieniu, którego Syn dokonał dla człowieka i dla świata” (Zamość, 12.06.1999). Ten sposób przeżywania kontaktu z przyrodą niech będzie dla nas wszystkich źródłem zaangażowania na rzecz jej ochrony – powiedział Franciszek

KAI/kh