Z tymi słowami na ustach, Seraficki Ojciec Święty Franciszek, stanął wobec chwili swego przejścia z tego świata do rajskiej ojczyzny.

W czwartek 3 października, po wieczornej Mszy Świętej, obchodziliśmy pamiątkę tego wydarzenia w uroczystym nabożeństwie Transitus, przygotowanym przez wspólnoty franciszkańskie obecne w naszej parafii (Braci Mniejszych, Siostry Franciszkanki Niepokalanej oraz Franciszkański Zakon Świeckich.

W pogrążonej w półmroku, rozświetlonej jedynie blaskiem świec świątyni, rozważaliśmy ostatnie chwile, jakie święty Franciszek przeżył na ziemskim wygnaniu: „Wznosi potem Święty dłonie ku niebu i wielbi swego Chrystusa, gdyż idzie do Niego jako człowiek wolny, oswobodzony już od wszystkiego”.

Wspominaliśmy jego przestrogi i podziwialiśmy pełną ufności postawę w obliczu śmierci: „Żegnajcie wszyscy synowie w bojaźni Pańskiej i trwajcie w niej zawsze (…). Szczęśliwi, którzy wytrwali w tym, czego się podjęli”.

W końcu radowaliśmy się z chwały, do jakiej został wyniesiony ten pokorny sługa pański, który w życiu tak doskonale upodobnił się do Boskiego Zbawiciela: „Pewien (…) brat (…) zobaczył duszę najświętszego ojca jako wielką jak księżyc (…), która (…) niesiona przez jasny obłok wstępowała prostą drogą do nieba”.

Uroczystym obchodom dodawał uroku śpiew i gra instrumentów.

Sam Seraficki Ojciec towarzyszył nam przez cały ten czas, obecny w swoich relikwiach, które po nabożeństwie ze czcią ucałowaliśmy.

Oprac. Siostry Franciszkanki Niepokalanej
Foto. Sebastian Czech

cytaty z: Bł. Tomasz z Celano, Vita secunda.