Posługę egzorcysty w Kościele katolickim może pełnić ksiądz powoływany przez biskupa diecezjalnego.
fot. Amelia Siuda-Koszela
Z nakazu Chrystusa Kościół przejmuje władzę i obowiązek wypowiadania egzorcyzmów oraz korzysta z władzy wypędzania złych duchów i sprawowania egzorcyzmów (por. Mk 3, 15; 6, 7, 13; 16, 17), gdyż są one pomocą w licznych współczesnych zagrożeniach życia duchowego i religijnego wiernych.
Czym są egzorcyzmy?
W praktyce kościelnej i literaturze religijnej słowa exorcismus, exorciare związane są z walką z szatanem i oznaczają wypędzanie szatana i złych mocy. Egzorcyzm jest autoryzowaną przez Kościół publiczną modlitwą kapłana mianowanego przez biskupa diecezjalnego, której celem jest uwolnienie od szatana i jego złośliwego wpływu oraz od zła przez niego wyrządzonego. Wyraża wiarę Kościoła, że od Chrystusa otrzymał on władzę uwalniania od wpływu szatana. Dokonywanie egzorcyzmów bez pozwolenia ordynariusza miejsca jest aktem bezprawnym i grzesznym. Kapłan lub zakonnik, działając pod wpływem grzechu, nie będąc w stanie łaski, która jest niezbędna dla wzmocnienia egzorcysty w walce o uwolnienie osoby opętanej, łamie prawo.
Egzorcyzm jest aktem wiary, więc nie można traktować go jak aktu magicznego, lecz przed jego podjęciem należy upewnić się, że istotnie chodzi o obecność złego ducha, a nie o chorobę psychiczną. Egzorcyzmy, jako akty Kościoła nazywane sakramentaliami, czyli świętymi znakami, które na podobieństwo sakramentów wyrażają i wywołują skutki, zwłaszcza duchowe, dzięki modlitwie Kościoła, należy traktować bardzo roztropnie, przestrzegając ściśle ustalonych przez Kościół norm (kan. 1166 KPK). Gdy zatem Kościół publicznie i na mocy swojej władzy prosi w Imię Jezusa Chrystusa, by jakaś osoba lub przedmiot były strzeżone od napaści złego i wolne od jego panowania – mówimy o egzorcyzmach (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1673).
